بسمه تعالی

بنی آدم زمانی که دو – سه ساله هستند، لغاتی که استفاده می کنند را از محیط اطرافشان یاد می گیرند. این یادگیری معمولاً کامل نیست؛ یا اگر کامل هم باشد، بچه بنی آدم، در دو سالگی نمی تواند آنچه یاد گرفته را به درستی ادا نماید. اینجاست که والدین بچه، باید نقش مترجم را نیز ایفا کنند و مثلاً وقتی بچه می گوید: کفترچه یا اُسکُتون، برای دیگران ترجمه کنند که منظور دفترچه و استخوان است.

بنی آدم زمانی که دو – سه ساله هستند، لغاتی که استفاده می کنند را از محیط اطرافشان یاد می گیرند. این یادگیری ها چون علاوه بر شنیدن، همراه با دیدن نیز هست، گاهی بچه بنی آدم، حرفهایی را می زند که نشانه فعلی است. مثلاً وقتی کسی خواب است و به بچه می گوییم: شلوغ نکن! او نیز وقتی خوابش می آید، به دیگران می گوید: شلوغ نکن! اینجاست که والدین بچه، باید نقش مترجم را ایفا کنند و برای دیگران توضیح دهند که بچه ما قصد بی ادبی ندارد و فقط خوابش می آید.

اگر خدا قبول کند! بچه ما نیز جزء بنی آدم است و دو سال و نیم بیشتر ندارد. به همین دلیل، لغاتش را از محیط اطرافش فراگرفته است. فی المثل چون ما ایرانی ها، در خطرات مهلک، فریاد می زنیم: یا ابا الفضل! پسر ما نیز هنگام خطر، همین را می گوید. البته این لفظ را برای همه خطرات استفاده نمی کند. مثلاً اگر می خواهد از روی صندلی به داخل کامیون اسباب بازی اش بپرد، کوپن یا ابا الفضل را نمی سوزاند و نهایتاً یک یا الله! (تبارک و تعالی) می گوید. اما اگر بخواهد از روی اُپن آشپزخانه، به روی شکم کسی که آن پایین خوابیده است، بپرد؛ حتماً فریاد می زند: «یا اَبَضَّ!» اگر پاراگراف اول را درست خوانده باشی، می دانی که این واژه، همان یا ابا الفضل است که توسط یک بچه دو ساله ادا شده است. اینجاست که من و افراد دیگری که عاقلان دانند، نقش مترجم را ایفا کرده و به دیگران تفهیم می کنیم زمانی که فریاد «یا اَبَضَّ» را شنیدید، بی دلیل دلتان غنج نرود که پسر حاج آقا چه بچه مسلمانی است؛ بل خطر بزرگی شما را تهدید می کند و لازم است سریعاً سرتان را میان دستها گرفته و درون شکمتان مچاله شوید.

الغرض! گاهی در زندگی انسان، ندای «یا اَبَضَّ» به گوش می رسد. ندا که نه؛ بل فریاد «یا اَبَضَّ» است که چهار ستون انسان را می لرزاند. یکی از این موارد، تبلیغات قبل از انتخابات است. از من و شما می پرسند: به چه کسی رأی بدهیم؟ من و شما هم یا به فرمایش آقا عمل می کنیم و بدون غیبت و تهمت و در یک کلام: تخریب دیگران، از آن کسی که می خواهیم تبلیغ می کنیم؛ و یا آخرتمان را به دنیای دیگران می فروشیم و هرچه می خواهیم می گوییم.

این دو هفته ای که در پیش داریم؛ ایام فتنه ای است که فریاد «یا اَبَضَّ» به گوش می رسد. ایامی که باید مثل شتر دو ساله باشیم که نه پشتی برای سوار شدن دارد و نه شیری برای دوشیدن.

یا علی مدد.

برچسب‌ها: فتنه, انتخابات, تبلیغات

 

نوشته شده توسط میثم شریف اصفهانی در جمعه بیست و هشتم بهمن 1390 ساعت 14:28 موضوع | لینک ثابت